اولین وبلاگ دریــــا

ولي افسوس، او هرگز نمي داند .

نگاهش مي کنم شايد بخواند از نگاه من که

او را دوست مي دارم،

ولي افسوس،

او هرگز نگاهم را نمي خواند.

به برگ گل نوشتم من که

او را دوست مي دارم،

ولي افسوس،

او برگ گل را به زلف کودکي آويخت تا او را بخنداند.

به مهتاب گفتم: اي مهتاب،

سر راهت به کوي او سلام من رسان و گو که

او را دوست مي دارم،

ولي افسوس،

يکي ابر سيه آمد ز ره روي ماه تابان را بپوشانيد.

صبا را ديدم و گفتم صبا دستم به دامانت،

بگو از من به دلدارم که

او را دوست مي دارم،

ولي افسوس،

ز ابر تيره برقي جست و قاصد را ميان ره بسوزانيد.

کنون وامانده از هر جا دگر با خود کنم نجوا،

يکي را دوست مي دارم ،

ولي افسوس،

او هرگز نمي داند!!!

دختری گفت: اولش رویا آخرش بازی است و بازیچه

مادرش گفت: عشق یعنی رنج پینه و زخم و تاول کف دست

پدرش گفت: بچه ساکت باش بی ادب! این به تو نیامده است

رهروی گفت: کوچه ای بن بست

سالکی گفت: راه پر خم و پیچ

در کلاس سخن معلم گفت: عین و شین است و قاف، دیگر هیچ

دلبری گفت: شوخی لوسی است

تاجری گفت: عشق کیلو چند؟

مفلسی گفت: عشق پر کردن شکم خالی زن و فرزند

شاعری گفت: یک کمی احساس مثل احساس گل به پروانه

عاشقی گفت: خانمان سوز است بار سنگین عشق بر شانه

شیخ گفتا: گناه بی بخشش

واعظی گفت: واژه بی معناست

زاهدی گفت: طوق شیطان است

محتسب گفت: منکر عظماست

قاضی شهر گفت: عشق را فرمود حد هشتاد تازیانه به پشت

جاهلی گفت: عشق را عشق است

پهلوان گفت: جنگ آهن و مشت

رهگذر گفت: طبل تو خالی است یعنی آهنگ آن ز دور خوش است

دیگری گفت: از آن بپرهیزید یعنی از دور کن بر آتش دست

چون که بالا گرفت بحث و جدل توی آن قیل و قال من دیدمطفل معصوم با خودش می گفت: من فقط یک سوال پرسیدم!

گفتم غم تو دارم

گفتا چشت درآيد!

گفتم که ماه من شو

گفتا دلم نخواهد!

گفتم خوشا هوايي کزباد صبح خيزد

گفتا هواي گرميست! اَه اَه! عرق درآمد!

گفتم دل رحيمت کي عزم صلح دارد

گفتا برو به سويي، تا گلّ ني درآيد!

گفتم زمان عشرت ديدي که چون سرآمد

گفتا که اي واي ديرشد! داد مامان درآمد

سلام دوستان
این اولین وبلاگی هست که من ساختمش , البته اگه دوست جونم اکیلا نبود این وبلاگ ب این قشنگی که هست درنمیومد

ازش تشکر میکنم

امیدوارم شما هم خوشتون بیاد